AlbSpace

Pershendetje!
Ju urojm mireseardhjen!
Kjo eshte nje Webfaqe relativisht e re. Na ndihmoni duke na sugjeruar cfar do te donit ju te gjenit ne kete faqe.

    Andon Zako Çajupi [Dashurise]

    Share
    avatar
    Angel_Dreams
    Admin
    Admin

    Numri i postimeve Numri i postimeve : 259
    Join date : 03/06/2009
    Age : 26
    Location : Albania, Berat

    Roleplay Game
    Game Game: 50

    Andon Zako Çajupi [Dashurise]

    Mesazh  Angel_Dreams prej Sat Nov 26, 2011 12:07 am

    Dashuria

    A
    Do të lëvdoj dashurinë
    barabar me perëndinë,
    se dashuri e vërtetë,
    na mban të gjallë në jetë.

    S'e kam parë perëndinë,
    shoh ngaherë dashunnë;
    dashuria mbretëron,
    se njeriu pa të s'rron.
    Cinë të besoj taninë,
    perëndin' a dashurinë?
    Perëndi në këte jetë
    është dashuria vetë.


    C

    Kur jeshmë të vegjël, si moll' e pabërë,
    putheshim ngaherë, ditënë të tërë;
    vij e të kërkojë, vij e të thërresë,
    losnim të dy bashkë, rronim me një shpresë.
    Mba mend sa të desha, mba mend sa më deshe?
    Mba mend si më thoshe e vogël kur jeshe?
    Tani që jam burrë, tani q'u madhove,
    dashurin' e parë pse vall' e harrove?
    Tani q'u poq molla, e hanë të tjerë,
    mikn' e djalërisë s'e qas as në derë!
    Po, si dallëndyshja vete në vend tjetër
    dhe kthehctf.' prapë në fole të vjetër,
    Ashtu zëmra jote mundet të kujtojë
    mikn' e djaleris dhe prapë ta dojë.


    D

    Digjem, përvëlohem
    se të dua shumë,
    ditënë mendohem,
    natën rri pa gjume

    Lulete të dilnin,
    mike, sa të dua,
    këtu do të vinin
    të qajnë me mua.

    Zogjtë të dëgjonin,
    do t'më rrinin prane
    dhe do të këndonin,
    të harroj sevdanë.

    Asnjeri ne jetë
    plagën s'ma shëron,
    përveç mikja vetë,
    qe vjen e lëndon!


    E

    Bukuria jote, leshërat e tua
    posi pëndë korbi, të gjata mbi thua,
    ballëtë si diell, faqetë si mollë,
    qafa jot' e gjatë, mesi yt i hollë,
    sisëtë si shegë, dhëmbët si thëlpënjë,
    buzët si burbuqe, sytë si gështënjë,
    dora si dëborë, fjala jote mjaltë,
    kurmi yt i derdhur, shtati yt i naltë;
    gjithë më kënaqin, të tëra t'i dua,
    po zëmëra jote u bë gur për mua!


    F

    E mban mënd, moj Marë,
    dashurin' e parë?
    Njeri nuk e gjegji,
    se jeshmë te vegji.

    Unë pa ty s'rrojë,
    vij' e të kërkojë;
    tl pa mua s'rroje,
    vij' e me kërkoje.

    Në lule me erë
    putheshim ngahere,
    dhe si burr' e grua
    losnim nënë ftua.

    Një ditë, të dyza
    losnim mbylla-syza:
    U fshyem pa dukur
    Cinë të besoj taninë,
    perëndin' a dashurinë?
    Perëndi në këte jetë
    është dashuria vetë.


    C

    Kur jeshmë të vegjël, si moll' e pabërë,
    putheshim ngaherë, ditënë të tërë;
    vij e të kërkojë, vij e të thërresë,
    losnim të dy bashkë, rronim me një shpresë.
    Mba mend sa të desha, mba mend sa më deshe?
    Mba mend si më thoshe e vogël kur jeshe?
    Tani që jam burrë, tani q'u madhove,
    dashurin' e parë pse vall' e harrove?
    Tani q'u poq molla, e hanë të tjerë,
    mikn' e djalërisë s'e qas as në derë!
    Po, si dallëndyshja vete në vend tjetër
    dhe kthehctf.' prapë në fole të vjetër,
    Ashtu zëmra jote mundet të kujtojë
    mikn' e djaleris dhe prapë ta dojë.


    D

    Digjem, përvëlohem
    se të dua shumë,
    ditënë mendohem,
    natën rri pa gjume

    Lulete të dilnin,
    mike, sa të dua,
    këtu do të vinin
    të qajnë me mua.

    Zogjtë të dëgjonin,
    do t'më rrinin prane
    dhe do të këndonin,
    të harroj sevdanë.

    Asnjeri ne jetë
    plagën s'ma shëron,
    përveç mikja vetë,
    qe vjen e lëndon!

    E

    Bukuria jote, leshërat e tua
    posi pëndë korbi, të gjata
    mbi thua,ballëtë si diell,
    faqetë si mollë,qafa jot' e gjatë,
    mesi yt i hollë,sisëtë si shegë,
    dhëmbët si thëlpënjë,buzët si
    burbuqe, sytë si gështënjë,
    dora si dëborë, fjala jote mjaltë,
    kurmi yt i derdhur, shtati yt i naltë;
    gjithë më kënaqin, të tëra t'i dua,
    po zëmëra jote u bë gur për mua!

    F

    E mban mënd, moj Marë,
    dashurin' e parë?
    Njeri nuk e gjegji,
    se jeshmë te vegji.

    Unë pa ty s'rrojë,
    vij' e të kërkojë;
    tl pa mua s'rroje,
    vij' e me kërkoje.

    Në lule me erë
    putheshim ngahere,
    dhe si burr' e grua
    losnim nënë ftua.

    Një ditë, të dyza
    losnim mbylla-syza:
    U fshyem pa dukur
    në ferra, në gurë,
    u fshehm' kaqë bukur,
    Sa s'ugjendm'dot kurrë...

    G

    0 moj lulja manushaqe,
    ndëgjo dashurinë ç'thotë:
    Të lozëm faqe për faqe,
    Të na përzienë lotë.

    I

    Pika-pika bie shiu
    dhe dëbora flokë-flokë,
    vetëtin e fryn veriu,
    breshëri kërcet mi tokë!

    Le të fryjë er' e ftohtë,
    s'ka ç'më bën dimëri mua:
    Dashuria më mban ngrohtë,
    se pushtoj atë që dua.

    Kur fryn era me tallas,
    kur bie dëbor' e shi,
    sa flë njeriu me gas,
    kur ka mikenë në gji!
    avatar
    Angel_Dreams
    Admin
    Admin

    Numri i postimeve Numri i postimeve : 259
    Join date : 03/06/2009
    Age : 26
    Location : Albania, Berat

    Roleplay Game
    Game Game: 50

    Re: Andon Zako Çajupi [Dashurise]

    Mesazh  Angel_Dreams prej Sat Nov 26, 2011 12:08 am

    Deshire

    Kush lë mikenë që ka
    edhe ndahetë me shokë
    për të fituar para,
    nuk i ka mëntë në kokë.
    Ikëni, more të mjerë,
    ikni deti tek t'u nxjerrë,
    se për mua dashuria,
    ara, vështi dhe shtëpia
    më bëjnë të rroj me gas,
    se s'dua të lë gjë pas.
    S'dua të iki si përpara,
    dua të rroj nëpër ara,
    mikja pranë të më ketë,
    të punoj aratë vetë.

    Fatmirosh, mot e nga mot
    grur' e misër të kem plot,
    të kem raki, të kem verë
    të ëmbëlë si sheqerë.
    Të vete me bagëti,
    me qe, me dhen e me dhi,
    dhe t'i shpie rrëzë malit,
    të hanë majën e barit;
    dhe kur të pjellë një dhi
    do t'i vë kecnë në gji.
    Nuk iki nga Shqipëria
    si punojn' ata që s'dinë,
    mos e dhëntë perëndia,
    të ndahem me dashurinë,
    sa të mund të rroj më pak,
    po këtu të bëhem plak.
    Dhe në vuaj, le të vuaj,
    të mos vdes në vënd të huaj!
    Të shoh mëmën._ e babanë,
    të kem dhe motratë pranë,
    dhe kur të vdes, të më qajnë
    pas zakoneve që kanë:

    Të më marrënë në duar,
    të qajnë me lesh lëshuar,
    dhe mikia, kur të vijë,
    ta qaj' e të ulërijë.

    II
    Ku janë vaftet e parë,
    stërgjyshët sa mirë qenë
    shkonin jetënë pa ndarë
    edhe dojnin mëmëdhenë.
    S'kish pampor e s'kish gjemi,
    nukë vinin të fitonin,
    atdhenë s'c lij njeri,
    po punonin edhe shkonin.

    Kau nukë kishte zgjedhë,
    as fre për kalin e fortë,
    dhe si s'kish njeii të vjedhë,
    shtëpitë qenë pa portë.
    Aratë s'kishnë sinuar,
    s'kish të pasur e të varfër,
    dheu qe i Julëzuar,
    kafsh' e njerz rronin të afër.
    Nukë kishte njerz të liq,
    se Jufta s'kishte dhe daJë
    gjithë bota qenë miq,
    qenë vëllezër në baIJë.
    Po tani, zot' i vërtetë,
    njeriu ngjan me arinë!
    Nukë hiqetë kjo jetë,
    se njeriu ha njennë'
    sot s'mbretëron dashuria,
    nukë kemi dashuri,
    s'na mbeti as trimëria,
    sot rrojmë në robëri.

    III

    Sot e tutje në shtëpi
    mikia të mbretërojë,
    cilido nga miqt' e mi
    për zonjë duhet ta njojë.
    Kur të vete nëpër ara,
    kur të korr e kur të mbjell,
    të kem mikenë përpara,
    kur të shij e kur të vjel
    Dhe në stan kur të më shotë,
    me qe, me dhën e me dhi
    mikia t'i numërojë
    se mos m'i vjedhë njeri,
    të më zbukurojë stanë,
    të bëjë djathë të butë,
    t'u hedhë qënet të hanë,
    të na ruajn' nga hajdutë.
    Edhe nata kur të vijë
    të marr mikpnë në gji...
    Dhe hënëza të na ndrijë
    dhe të na kenë zili.

    IV

    0 shokë, ç'u prish dynjaja
    si për burra dhe për gra,
    tani shitetë sevdaja,
    mjer' ai që s'ka para.
    I pasur, të palltë varri,
    ti që bleve dashurinë
    dhe nuk e le si në pari,
    të martë djalli shpirtinë!
    Ndëgjoni, more të ri,
    ndëgjoni dhe ju të ra:
    duani atë që di,
    jo atë që ka para.
    Duani dhe vjershëtorë
    barabar me perëndinë,
    se rri me lule në dorë
    edhe këndon dashurinë.
    Ata që janë lëvduar,
    me këngë nga vjershëtori,
    janë burra të ndëgjuar
    dhe rrojënë sa Tomori
    0 ju të ra e të ri,
    u lutem të më këndoni,
    që të kini dashuri,
    kur të vdes të më kujtoni.



    1) Vargjet janë marrë nga cikii "Dëshirë". Në nje pjesë të vjershave të këtij cikli Çajupi pohon se i shqipëroi nga vjershëtori romak Tibuli. Vjershat i kushtohen përgjithësisht motivit të dashurisë, megjithatë poeti ynë gërshetoi në to edhe një varg problemesh të tjera shoqerore. Midis tyre shquan mendimi për dashurinë e sinqertë dhe jetën e thjeshtë bartore, për dashurinë ndaj atdheut, për ndarjet e pabarabarta shoqërore si dhe për degjenerimin e njeriu t në shoqërinë e kohës.

    avatar
    Angel_Dreams
    Admin
    Admin

    Numri i postimeve Numri i postimeve : 259
    Join date : 03/06/2009
    Age : 26
    Location : Albania, Berat

    Roleplay Game
    Game Game: 50

    Re: Andon Zako Çajupi [Dashurise]

    Mesazh  Angel_Dreams prej Sat Nov 26, 2011 12:08 am

    Kopshti i dashurise
    0 pëllumb' i shkruar,
    do t'të marr në duar
    dhe duke kënduar
    gjetkë do t'të shpie:

    Në një vend t'uruar
    dhe të lulëzuar,
    në uj'të kulluar
    edhe nën hie;

    Afër tek një lumë
    ku ka lule shumë,
    të biem në gjumë,
    hena të na ndrijë;

    Yjtë të shikojnë,
    zogjtë të këndojnë
    edhe të na zgjojnë
    dita kur të vijë.

    Pa ngrën' e pa pirë
    s'mbetemi, moj Mirë,
    se u'ndaj të gdhirë
    dërgoj e na sjellin:

    Qumështë të dhirë
    dhe djathë të mirë
    pa uj' e pa hirrë,
    dhe rrush kur të vjehn;

    Ngjalë nga Janina,
    mjaltë nga Kanlna,
    verë nga Voshtina
    ujë nga Sopoti;

    Mollë nga Horia,
    mish nga dhënt' e mia,
    desh nga Labërla, —
    na e faltë zoti'
    avatar
    Angel_Dreams
    Admin
    Admin

    Numri i postimeve Numri i postimeve : 259
    Join date : 03/06/2009
    Age : 26
    Location : Albania, Berat

    Roleplay Game
    Game Game: 50

    Re: Andon Zako Çajupi [Dashurise]

    Mesazh  Angel_Dreams prej Sat Nov 26, 2011 12:08 am

    Kurbeti
    Mitrua, kur u martua
    ndënji një muaj me grua!
    Erdhi dita për të ndare
    dhe u ndanë duke qarë!
    Gruaja qënkej me barrë
    dhe kur polli, bëri djalë.
    Po Mitrua ku ish vallë?
    Motëmot që qe larguar,
    një kartë s'i kish dërguar!
    Ku t'i shkruaj mëm' e mjerë
    për djalënë që kish lerë?
    Tri vjet, katër, dhjetë shkuan!
    Mitrua harroi gruan!
    E varfëra se ç'pësoi,
    të ritë vetëm e shkoi.
    Ç'e deshi të tillë burrë,
    që s'e pati pranë kurrë!
    Gjith' bota ven' e vinë,
    Mitrua harroi shtëpinë,
    nuk e di që ka dhe djalë!
    Rron a ka vdekur vallë?
    Këto thosh grua e mjerë,
    po burrit i mbajti nderë.
    E zeza grua se ç'hoqi!
    Humbi shpresën tek i shoqi:

    kur pa ngrën' e kur pa pirë,
    punoi e rriti të birë.
    Kurbeti, shokë, kurbeti,
    kush vate e nukë mbeti?
    Mitrua zuri Misirë,
    po puna s'i vinte mirë.
    Qysh të vejë puna mbarë
    për të zeztë shqipëtarë?
    Shkretojënë mëmëdhenë,
    tek perndon dielli venë!
    Ku vini, more të mjerë,
    se sot s'ësht' si njëherë, —
    qysh vini në vend të huaj,
    kur s'dini as gjuhnë tuaj?
    Lum kush rron në vend të tij
    me qe, me dhën e me dhi.
    Mos u ndani nga shtëpia,
    të mos mpshojë1) perëndia,
    se perëndia, kur mpshon,
    gjynaqarët i mundon.
    Puna nukë ka të sharë,
    po punoi vetë n'arë,
    zini çapën e hostenë
    dhe parmëndën që çan dhenë.
    Nga fëmia mos u ndani,
    po punoni që të hani;

    Grurëtë që bëni vetë,
    u harrin për këtë jetë.
    Me zakonetë që kini,
    kurbenë duhet ta lini,
    të nderçim jini, të zotë,
    po nderi sot s'ka te shkuar,
    e drejta në këtë botë
    është fare shtrëmbëruar...

    Në kurbet venë të tjerë,
    ata që s'duanë nderë,
    se zakonet u ndërruan;
    burri që fiton, shet gruan,
    burratë rrojnë nga gra!...
    Po për Mitro shqipctare
    këto zakone të ra
    nuk i dukeshin mbarë.
    Ndaj hoqi e voi shumë,
    kur pa buk' e kur pa gjumë,
    rrahu Misirë të tërë,
    nukë la punë pa bërë,
    gjithë jetën nen' urdhër,
    qeseja si kokë hudhër,
    E shoqja e kish qarë,
    njëzet vjet që s'e kish parë!
    Dhe në mos e paftë kurrë,
    djali u rrit, u bë burrë,
    mëmën do ta mbajë mirë
    me të ngrën' e me të pirë.
    Pas njëzet vjet, nga kursimi,
    Mitros iu shtua fitimi,
    solli ndër mënd Shqipërinë
    gruan e tij dhe shtëpinë;
    psherëtiti zëmër' e tij
    dhe qau si çilimi;
    Dhe te nesërmet, ndaj të gdhirë,
    Mitrua e la Misirë.
    Ta kish ditur, kur ish ndarë
    që la gruan me barrë,
    mbase kish ikur më parë.
    Shtatë dit' e shtatë net
    bëri Mitrua në det;
    mbaroi udhën e gjatë
    dhe vate në fshat me natë.
    Ne shtëpi u afërua,
    Ndënji pak e u mendua,
    dhe me vete të tij thosh:
    «Në gjeça shtëpinë bosh?
    Në mos e gjeça të gjallë
    Gruanë!» Me këto fjalë
    Shikon shtëpinë me dritë
    edhe vate në fëngjitë1)
    të shojë kush është brënda,
    t'i përgjojë ja ka ënda.
    Djali kuvëndon me mëmë;

    «Pse qan, i thosh, kur ke mua?
    Ç'kanë shkuarë t'i lëmë
    dhe duajmë si të dua.
    — Të dua, thosh mëm' e mjerë,
    me shpresë tënde kam rruar,
    nga ti harrova qederë,
    dhe gjith'ato që kam vuar,
    dhe sot rroj me shpresë tënde"

    Kur gjegji këto kuvënde,
    Mitrua ngriu në fëngjitë.
    Fatziu, ç'vuri nër mënde!
    Vuri syn' e pa në dritë,
    pa një trim të ri me gruan!
    Mëndja ju turbullua!
    Mitrua kujton Misirë,
    sheh vetëhenë me brirë!?...
    0 Mitro, mendoju mirë,
    mëma përkëdhel të birë,
    nukë të ka turpëruar,
    se me nder të madh ka rruar!
    Ç'mendohesh, more fatzi!
    Hyrë brënda në shtëpi
    dhe merr djalënë në gji.
    «0bobo! sytë ç'më panë!
    Tha Mitrua si i marrë.
    Pashë gruan me jaranë,
    po tani do t'ju bëj varrë!
    Do t'u bie me kobure,
    t'i lëshoj në shesh shondure.1)
    Mua të më vënë brirë!»
    Tha, dhe goditi te bire!
    Meme e zeze ulëriti,
    pushtoi djalën dhe briti,
    po Mitrua nuk priti,
    pushka krisi dhe një herë,
    ra përmbys dhe mëm' e mjerë!2)


    1) pa shpirt, pa jetë
    2) Është ndër baladat më prokëse, jo vetëm të Çajupit, por të gjithë letërsisë sonë
    të traditës. Motivi i fatkeqësive që sillte kurbeti në jetën shqiptare endej në krijimtarinë popullore, sidomos të krahinës së Zagorisë. Poeti, mbi bazën e këtij motivi, krijon një poemë të bukur, me tone të theksuara dramatike. Toni rrëfimtar i saj krijon një përfytyrim të gjallë për heronjtë dhe mentalitetin e kohës. Fundi tragjik i personazheve vjen si një pikë kulmore me një ngjyrim emocional drithërues.Poeti e përjeton thellë tragjedinë që do të ndodhë,prandaj në një çast të mprehtë ndërhyn, kërkon t'i hapë sytë personazhit të tronditur, por është i pafuqishëm të parandalojë veprimin fatal. Mitroja do të shkojë drejt këtij veprimi, sepse nuk mund të përfytyrohet kjo figurë jashtë gjithë mentalitetit të kohës dhe tragjedisë që sillte për njeriun largimi jashtë atdheut. Prandaj fryma realiste vjen në këtë poemë më e fuqishme se në gjithë krijimet e tjera poetike të Çajupit.
    avatar
    Angel_Dreams
    Admin
    Admin

    Numri i postimeve Numri i postimeve : 259
    Join date : 03/06/2009
    Age : 26
    Location : Albania, Berat

    Roleplay Game
    Game Game: 50

    Re: Andon Zako Çajupi [Dashurise]

    Mesazh  Angel_Dreams prej Sat Nov 26, 2011 12:09 am

    Vaje

    Që ditën që vdiqe, që kur s'të kam parë,
    lotet që kam derdhur s'më janë dhe tharë!
    Shumë vjet u bënë, sot u mbushën dhjetë,
    që kur më ke lënë dhe s'të shoh në jetë!
    Në ç'kopshte me lule ke qëndruar vallë?
    S'të vjen keq për mua? S'te vjen mall për djalë?
    0 ëngjëll i bukur, mos mëno në botë,
    kthehu të të shomë, të na mbeten lotë.
    S'rrojmë dot pa tynë, ti si rron pa neve?
    Motemot që rrojtëm bashkë, s'më urreve.
    Atje. tek rri janë qipariz' e varre. ..
    Kthehu të të shomë, mos na le për fare!
    Mos na le të gjorë, me zemër të ngrirë,
    kthehu të gëzohesh kur të shoç tët birë;
    E ke lenë foshnje, tani u bë burrë,
    s'arrite ta rritje, s'të ka parë kurrë!
    Për ty shumë herë çoç do të më thotë.
    po s'mund t'i përgjigjem, se më mbytin lotë:
    Kthej kokën mënjanë dhe vështroj përpjetë,
    duke psherëtitur te zot' i vërtetë.
    0 zot i vërtetë, s't'erdhi keq për djalë,
    kur i more mëmën dhe më le të gjallë?
    Të më keshe marrë, do të qe më mirë
    dhe të rronte mëma, të rriste të birë.
    Me se rrojnë foshnjat? Ç'i rrit çilimitë?
    Dashuria e mëmës dhe përkëdhelitë.
    0 zot, të jam falë, mos më le të mjerë,
    dërgom' Evgjeninë ta shoh dhe një herë!
    «Pse s'kuvëndon mirë, more punëbardhë,
    cili vdiq njëherë dhe prapë ka ardhë?
    Gjith' humbasën gruan, mëmën e babanë,
    po ata që mbetën si ti nukë qanë:
    të vdekurin lotët s'e bien në jetë,
    po lutu dhe falu të rriç djalën vetë.
    Doje drit, o qiell, more dritën time
    dhe më mbushe jetën plot me hidhërime!
    Tani rroj pa shpresë, ndaj s'dua të rroj,
    se dhe perendine tani s'e besoj!

    I I

    Diten c vitit të parë
    U be qiameti i math:
    nga dëbora që ka rarë
    faqez e dheut u zbarth.
    Cingërim' errësirë,
    jashtë veriu pëllet,
    bie bor' e breshërirë
    dheu duketë, si. det!
    Është natë, nat' e zisë,
    Vetëtit edhe gjëmon,
    një ëngjëll i perëndisë
    dergjet sëmur' e rënkon!

    Ka tri dit' që po mundohet
    dhe me vdekjpn qërton,
    po vdekja s'do të mërgonet
    se shpirtin e saj kërkon!
    Perëndi, lëmë të gjallë,
    po lutetë mëm' e mjerë,
    të mund të rrit këtë djalë,
    s'ka një javë që ka lerë.
    Kush do ta marrë ta rrisë?
    Jetim qysh do të rrojë?
    Kush do t'i japë të pijë,
    si unë kush do ta dojë?
    Kush do ta dojë Stefanë?
    Më ndje, o zot i vërtetë.
    se Stefani ka babanë
    dhe do ta rritijë vetë.
    avatar
    Angel_Dreams
    Admin
    Admin

    Numri i postimeve Numri i postimeve : 259
    Join date : 03/06/2009
    Age : 26
    Location : Albania, Berat

    Roleplay Game
    Game Game: 50

    Re: Andon Zako Çajupi [Dashurise]

    Mesazh  Angel_Dreams prej Sat Nov 26, 2011 12:09 am

    Zolejka

    Nga gjithë vëndet, Misiri,
    ka qen' e është m'i miri:
    gjithmonë jeshil bari;
    s'ka të sosurë behari. ..
    Pem' e lule gjithë moti,
    e ka bekuarë zoti.
    Piramidhetë me diell,
    kanë kokënë në qiell.
    Buçit Nili nat' e ditë,
    bie uje të floritë. ..
    vadit fushënë të tëre
    nukë ka vënd të mos zërë,
    Ujiten dhe hurmadhjetë
    dhe venë, venë përpjetë.
    Veriu s'reshtet kurrë,
    kur ze e lot me pelhurë,
    mbanë Nilit punëmbarë
    ka qenë Tani; më parë,
    ka qënë kryqyteti
    se këtu kish fronë mbreti.
    Tani ka qenë një herë
    qytet i madh e i gjcrë;
    në mes të këtij qyteti
    ka qenë pallat i mbretit,
    se në këtë qytet rroi
    Apofi, kur mbretëroi.
    Pranë mbretit, nga veriu,
    rrinte zoti Petefriu,
    i nderuar në Misir,
    se mbreti e kish vezir.
    Mendjemadh e zemërmirë
    kishte në dorë Misirë:
    Petefriu mbretëronte
    se Apofi shum' e donte;
    Apofi me Petefrinë
    bashkë rrinë, han' c pinë. ..
    Petefriu u martua
    mori Xolejkën per grua.
    Moj Zolejke, nga ke dalë
    që ke diellin në ballë?
    Zolejkë, kush të ka bërë
    që manitenë të tërë?
    Të ka bërë zoti vetë,
    nukë ke shoqe ne jetë!
    Kush pa bukurinë tënde
    dhe nuk lojti nga mëntë?
    Kur do Zolejka të dalë
    me karrocë ja me kalë,
    vetëm a me Petefrinë,
    ysmeqarkat pas i vinë.
    Kur del Zolejka merr erë
    dalin dhe shumë të tjerë,
    nukë rri njeri pa dalë,
    kush ta shojë më në ballë!
    Zolejka rri e mentuar
    dhc ve kokënë në duar. ..
    ysmeqarkatc s'guxojnc
    te lozin e të kendojnë.
    Ç'ka Zolejka që s'gëzon?
    zonjë si ajo kush rron?
    Kush ka të tilla të mira?
    Kush ka gjëra të pavdira?
    Kush ka burrë më të mirë?
    Burr' i saj urdhron Misirë'. . .
    Dashuri moj dashuri!
    S'peshon ergjënt e flori'. . .
    Sa para bën madhëria?
    Nukë blihet dashuria.
    Duro, Petefri, duro!
    Zolejka nukë të do'. . .
    Apofi, mbret' i Misirit
    i tha një ditë vezirit:
    për gjah sivjet s'kemi vatë,
    po të vemi këtë natë,
    se ditën bën shumë vapë;
    në mëngjes ktheheml prapë,
    Mbreti këtë fjalë foli,
    Petefriu jashtë doli
    ysmeçin e tij kërkoi
    te Zolejka e dërgoi
    t'i thote të mos e presë.
    Në pezul të penxheresë
    rrij Zolejka, si ngaherë,
    kur pa Josifnë më derë.
    Nukë qe njëzet vjeç djalë.
    mustaqja s'i kish dhe dalë,
    ish i bukurë si çupë.
    dhe për të pirë në kupë.
    Arapinka të këndonin,
    Zoiejkënc pergëzonin.

    — Zonjë, më dërgoi zoti
    Petefriu fuqiploti,
    këtë natë mos e pritni
    vetëm të hani, të pini:
    për gjah sonte do të venë
    që të dy bashkë me mbrenë. —
    Këto tha djali dhe priti,
    po Zolejka psherëtiti,

    — Pse mban kokënë mënjanë?
    Qasu të rrish këtu pranë,
    dhe Petefriu me mbrenë
    ku të duan le të venë.
    Ti të rrish sonte me mua,
    Josif, die që të dua!
    Të dua, të dua shumë
    dhe gdhij natënë pa gjumë...
    Që ditënë që të pashë,
    zemërnë time ta dhashë.
    Dale të të puth një herë!
    Këtë natë mos më lerë
    vetëmë me ysmeqarë,
    Josif, bëhu djal' i mbarë!...
    Eja të rrish këtu pranë,
    kuvendojmë për babanë,
    për mëmën që të ka bërë
    dhe për njerzt' e tu të tërë.
    Pse ke lënë mëmëdhenë?
    Kush të shiti, ku të gjenë?
    Pse erdhe zure Misirë?

    — Jeshë, foshnjë, s'mba mënt mirë. ..
    Po vëllezrit që kam pasur
    si vëlla s'më kanë dashur,
    dhe më shitnë për të holla!. ..

    — Faqja jote posi molla,
    goja jote si qershia,
    s'të çmonetë bukuria!...

    Të dua, Josif, të dua'
    Sonte do të rrish me mua;
    do të ham' e do të pimë,
    të dy vetëm do të rrimë!. ..
    Se është jona kjo natë,
    zoti e bëftë të gjatë!
    zoq e bilbilë, këndoni,
    kur të gdhiet të na zgjoni...
    Mos ki turp, mos u bën djalë.

    — Zonjë, zonjë, të jam falë!
    Jam rob' i zotrisë suaj;
    këto fjalë mos m'i thuaj!...
    Jetim i shkretë, fatziu,
    më ka Merë Petefriu,
    si baba më është sjellë,
    më ka rriturë si pjellë,
    më ka mbajturë me shpresë,
    s'guxoj t'i da! i pabesë'...

    — Nga burri im mos ki frikë:
    mbaj me vete këtë thikë,
    prapa derësë të fshihesh
    dhe kur të vijë, t'i biesh!...
    Vraje Petefrinë vetë!
    Pastaj të më kesh për jetë. ..
    0 Josif, mos u largo!
    Josif, Zolejka të do'
    Rri me mua këtë natë.. .
    Nukë jam si gjithë gratë:
    Gjithë trimatë më duan,
    mbreti për mua le gruan,
    po si ty s'dua të tjerë.
    lemë të te puth një herë! —
    Edhe e puthi sa deshi.
    Josifi u ngre nga sheshi
    i mjeri kërkon të dalë. . .
    Zolejka ju ngjit si ngjalë,
    U zëmërua sa qau'
    Dhe zu Josifnë nga krau!
    Ky e shtyti me të fortë
    dhe dolli jashte më portë.
    Zolejka mbet turpëruar
    me sakon e tij në duar:
    (Josifi, që ta lëshojë,
    Qiti sakon të shpëtojë.)
    Dita s'qe dhe gdhirë mirë,
    Zolejka si egërsirë
    nga inati. që kish marrë
    priti burrën duke qarë!
    Ç'ke që qan, o shpirt, i thotë
    dhe vate t'i fshijë lotë,
    po Zolejka qa më shumë.
    — Ku më le vetem, o lumë?
    Ike më le me të tjerë. ..
    Josifi më prishi nderë?
    Erdhi natën të më zërë
    Dhe ra me mua të flërë!
    Do të më kish turpëruar
    sikur të mos jeshe zgjuar!
    Të mos keshe këtë thikë. . .
    kur e pa, i erdhi frikë
    dhe hapi derën e shkoi
    po sakon këtu harroi!
    Kur dëgjoi Petefriu
    gjithë këto fjalë, .ngriu;
    kur pa dhe sakon e tia,
    i erdhi rrotull shtëpia:
    Zolejkën të turpërojë
    Josifi?. .. Tani të shojë. ..
    Dhe urdhëroi ta zënë,
    brënda në bodrum ta venë!

    Sponsored content

    Re: Andon Zako Çajupi [Dashurise]

    Mesazh  Sponsored content


      Ora është Mon Aug 21, 2017 5:47 pm